popatrz z nieba siÄ™ sypie biel

jakby na górze podarł ktoś

na strzępy pierzynę

jakby anioł wróżył z piór

nam tak bardzo trzeba

dobrych wróżb

nikt z nas

nie powinien byc sam

w taki wieczór...



kończy się ten rok

dajmy mu na drogÄ™

prowiant z naszych trosk

bidon pełen łez

nowy wypełni nam

aż po brzegi kieszenie

- szczęściem.



nikt z nas

nie powinien byc sam

w taki wieczór...



w żłobie leży młody bóg

cuda, cuda

ogłosić przybył znów

dla ciebie...

dla mnie...



popatrz, jak sypie śnieg

milion płatków,

milion spełnionych pragnień...



nikt z nas

nie powinien byc sam

w taki wieczór...
























No i co? no i pstro,

i nie ma o czym gadać.

Coś było, się zmyło,

ja za to odpowiadam. 



Nie wiem nic i wiedzieć nie chcę,

wszystko sobie ważę lekce.

Niepotrzebne odrzucam, 

jak skórkę pomarańczy.

Już nie tańczę, nie tańczę.



No i co? no i pstro,

a myślałby kto, że coś.

I złapcie po fakcie

niełatwą mą kobiecość.



Więcej rozmawiać z wami 

nie mam już ochoty.

I tak powiedziałam za dużo.

Za chwilÄ™ mnie zabierze

helikopter złoty z załogą

pierwszorzędnych Francuzów.



Już nie będę z wami, 

ani z nikim innym,

na żarty, ani na serio.

Nie będzie telefonów,

ni związków rodzinnych

w moim Rio de Janeiro.



Nie wiem nic,

wiedzcie sobie sami,

wiedza to życia dynamit.

Znów trzęsienie w Hong Kongu,

ówdzie plaga szarańczy.

A ja nie tańczę, nie tańczę.

Już nie tańczę, nie tańczę.