No i co? no i pstro,

i nie ma o czym gadać.

Coś było, się zmyło,

ja za to odpowiadam. 



Nie wiem nic i wiedzieć nie chcę,

wszystko sobie ważę lekce.

Niepotrzebne odrzucam, 

jak skórkę pomarańczy.

Już nie tańczę, nie tańczę.



No i co? no i pstro,

a myślałby kto, że coś.

I złapcie po fakcie

niełatwą mą kobiecość.



Więcej rozmawiać z wami 

nie mam już ochoty.

I tak powiedziałam za dużo.

Za chwilę mnie zabierze

helikopter złoty z załogą

pierwszorzędnych Francuzów.



Już nie będę z wami, 

ani z nikim innym,

na żarty, ani na serio.

Nie będzie telefonów,

ni związków rodzinnych

w moim Rio de Janeiro.



Nie wiem nic,

wiedzcie sobie sami,

wiedza to życia dynamit.

Znów trzęsienie w Hong Kongu,

ówdzie plaga szarańczy.

A ja nie tańczę, nie tańczę.

Już nie tańczę, nie tańczę.
























Co zdarzyło się za dnia

Nie odmieni w nocy

Albo anioł za mną szedł

Albo diabeł kroczył 



Proszę tylko byś nie krzyczał

Z tej jedynej księgi

Że za dzień, który przeżyłam

Nie podasz mi ręki



Nie wiem jak i z czyjej winy

Ot, po prostu płonę

Ale nawet, gdy się gubię

Wciąż jestem przy Tobie



Proszę tylko, byś mi częściej

Dał czerwone światło

Żeby życie tak nie gnało

Żeby nie wyblakło



Lecz jeżeli znów Ci ze mną

Znów - Boże - nawali

To spraw tylko, żeby ludzie

Bardziej się kochali



Żebym mogła się nastarać

Napracować z tymi

Którzy pewnie nie odpoczną

Pomiędzy świętymi

Co zdarzyło się za dnia

Nie odmieni w nocy

Albo anioł za mną szedł

Albo diabeł kroczył



Chcę jedynie Cię przeprosić

Choć się gubię, miotam

Że Cię tylko tak malutko

Tak po ludzku kocham