No i co? no i pstro,

i nie ma o czym gadać.

Coś było, się zmyło,

ja za to odpowiadam. 



Nie wiem nic i wiedzieć nie chcę,

wszystko sobie ważę lekce.

Niepotrzebne odrzucam, 

jak skórkę pomarańczy.

Już nie tańczę, nie tańczę.



No i co? no i pstro,

a myślałby kto, że coś.

I złapcie po fakcie

niełatwą mą kobiecość.



Więcej rozmawiać z wami 

nie mam już ochoty.

I tak powiedziałam za dużo.

Za chwilÄ™ mnie zabierze

helikopter złoty z załogą

pierwszorzędnych Francuzów.



Już nie będę z wami, 

ani z nikim innym,

na żarty, ani na serio.

Nie będzie telefonów,

ni związków rodzinnych

w moim Rio de Janeiro.



Nie wiem nic,

wiedzcie sobie sami,

wiedza to życia dynamit.

Znów trzęsienie w Hong Kongu,

ówdzie plaga szarańczy.

A ja nie tańczę, nie tańczę.

Już nie tańczę, nie tańczę.
























OdejdÄ™,

nie spamiętam,

widać nie byłam święta,

widać mnie źle uczyli

widać za mało bili tata z mamą.

Nie myślcie o mnie źle,

widać nam chodzi nie o to samo.

Polem, Å‚Ä…kÄ…,

bliska skowronkom 

odchodzÄ™.

Drogą, ścieżką,

tam gdzie nie mieszkam,

odchodzÄ™.

Miedzą, rżyskiem,

sama ze wszystkim 

odchodzÄ™.

Napisz do mamy,

gdzie siÄ™ spotkamy po drodze. 



OdejdÄ™...