Przyjdzie chmura chmur,

zwali ciężar w dół.

Ja w deszczu w warkocz 

wplotÄ™ swe rozpacze.

Nim zabiją mnie: gorycz, ból

i gniew - przebaczÄ™ 



Słona pamięć łez

już zbyt ciężka jest,

by dźwigać ją przez czas

do swych przeznaczeń.

Nim zabiją mnie: gorycz, ból

i gniew - przebaczÄ™



Trawą pośród traw,

sprawą pośród spraw,

rośnie we mnie miłość i siła.

Nie zje serca rdza, nie zatruje jad.

Przebaczyłam, zrozumiałam świadom.



W pień uderzył drwal,

przybył nowy żal.

Nad drzewem, co umarło dziś,

zapłaczę.

Znów ubędzie mnie,

żeby było lżej - przebaczę.



Rośnie lista krzywd,

nie zawinił nikt i

każdy dobrych tysiąc

ma tłumaczeń.

Znów ubędzie mnie,

żeby byÅ‚o lżej – przebaczÄ™



Trawą pośród traw,

sprawą pośród spraw,

rośnie we mnie miłość i siła.

Nie zje serca rdza, nie zatruje jad.

Przebaczyłam, zrozumiałam świadom



Będę wolna biec,

czysty wielki deszcz

i będę wiedzieć,

jak niewiele znaczÄ™.

Trawą pośród traw,

sprawą pośród spraw - przebaczę.

Trawą pośród traw,

sprawą pośród spraw - przebaczę.
























OdejdÄ™,

nie spamiętam,

widać nie byłam święta,

widać mnie źle uczyli

widać za mało bili tata z mamą.

Nie myślcie o mnie źle,

widać nam chodzi nie o to samo.

Polem, Å‚Ä…kÄ…,

bliska skowronkom 

odchodzÄ™.

Drogą, ścieżką,

tam gdzie nie mieszkam,

odchodzÄ™.

Miedzą, rżyskiem,

sama ze wszystkim 

odchodzÄ™.

Napisz do mamy,

gdzie siÄ™ spotkamy po drodze. 



OdejdÄ™...