W ust twoich grymasie,

w dotyku jedwabiu

czuję twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W czoła niepokoju

i uśmiechu cieniu

widzę to pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham.

Czytasz to w moich oczach,

słyszę twoje kroki

wśród szumu drzew.

Przecież wiesz, że czekam.

Słyszysz to w moich szeptach,

tak czeka ląd i woda

by spotkać się.



W zapachu kościoła,

w cieniu kolumnady

słyszę twoje pytanie:

czy na pewno aby?

W spojrzeniu biedaka,

gdzie ziemia i niebo

to samo wciąż pytanie:

czy aby na pewno?



Przecież wiesz, że kocham...
























Płaczmy razem, wrogu mój,

nad niezgodą, wojną, złem.

Umierajmy, Boże mój,

z umarłymi, których żal.

Opadajmy, orle z gór,

gdy dziką gęś ugodzi strzał. 



Zwyciężajmy z tymi co

pokonani w domach śpią.

Rozpalajmy ognie, gdy

wkoło zamieć, mróz i ziąb.

Nie tak czarne są te sny,

sny, które się gromadzie śnią.



Do nas tu, do nas hej.

Niech się w kamień przetoczy łza.

Do nas tu, do nas hej.

Wystroimy was, komu szal, komu pas

Dajmy chleba temu, kto

zapomina, żegna nas.

Otwierajmy na noc drzwi,

choć nie spieszy do nas gość.

Nawołujmy, nawet gdy

nie czeka nikt, by wołał ktoś



Do nas tu, do nas hej.

Niech się w kamień przetoczy łza.

Do nas tu, do nas hej.

Wystroimy was, komu szal, komu pas.

Płaczmy razem, wrogu mój,

nad niezgodą, wojną, złem.

Umierajmy, Boże mój,

z umarłymi, których żal.

Opadajmy, orle z gór,

gdy dziką gęś ugodzi strzał.