Na kraniec siedmiu mórz,

na kraniec siedmiu zórz,

przypłynął raz kapitan,

z Księżycem się przywitał

i zapadł w sen i śnił: 



Mija młodość jak woda,

czoło chmurzy się częściej,

a tu nagle pogoda, 

taka dobra pogoda na szczęście.

Nikt otuchy nie doda,

cienie kłębią się gęściej,

aż tu nagle pogoda, 

taka dobra pogoda, 

odpowiednia pogoda na szczęście.

Coraz trudniej po schodach,

coraz puściej w kredensie,

aż tu nagle pogoda,

taka dobra pogoda,

odpowiednia pogoda na szczęście.



Z tysiąca szarych biur,

zmęczony wyszedł chór,

odstawił w kąt liczydła,

wykąpał się w powidłach

i zapadł w sen i śnił:



Mija młodość jak woda,

czoło chmurzy się częściej,

a tu nagle pogoda, 

taka dobra pogoda na szczęście.

Nikt otuchy nie doda,

cienie kłębią się gęściej,

aż tu nagle pogoda, 

taka dobra pogoda, 

odpowiednia pogoda na szczęście.

Coraz trudniej po schodach,

coraz puściej w kredensie,

aż tu nagle pogoda,

taka dobra pogoda,

odpowiednia pogoda na szczęście
























Co zdarzyło się za dnia

Nie odmieni w nocy

Albo anioł za mną szedł

Albo diabeł kroczył 



Proszę tylko byś nie krzyczał

Z tej jedynej księgi

Że za dzień, który przeżyłam

Nie podasz mi ręki



Nie wiem jak i z czyjej winy

Ot, po prostu płonę

Ale nawet, gdy się gubię

Wciąż jestem przy Tobie



Proszę tylko, byś mi częściej

Dał czerwone światło

Żeby życie tak nie gnało

Żeby nie wyblakło



Lecz jeżeli znów Ci ze mną

Znów - Boże - nawali

To spraw tylko, żeby ludzie

Bardziej się kochali



Żebym mogła się nastarać

Napracować z tymi

Którzy pewnie nie odpoczną

Pomiędzy świętymi

Co zdarzyło się za dnia

Nie odmieni w nocy

Albo anioł za mną szedł

Albo diabeł kroczył



Chcę jedynie Cię przeprosić

Choć się gubię, miotam

Że Cię tylko tak malutko

Tak po ludzku kocham